Żądam konkretnej podstawy prawnej — nie kolejnego ogólnika.

[miejscowość], [data]

[imię i nazwisko]
[adres do korespondencji]
[znak lub znaki sprawy]

Wezwanie do zakończenia egzekucji, zwrotu zajętych środków, wskazania konkretnej podstawy prawnej oraz udzielenia odpowiedzi na wszystkie pytania bezpośrednio poszkodowanej

W związku z dalszym prowadzeniem egzekucji dotyczącej świadczeń rodzinnych pomiędzy Polską a Niemcami żądam udzielenia jednoznacznej, pisemnej, zgodnej z dokumentami i merytorycznej odpowiedzi na każde z poniższych pytań oraz natychmiastowego wykonania skutków prawnych rozstrzygnięć wydanych już w mojej sprawie. Jako osoba bezpośrednio poszkodowana mam prawo wreszcie otrzymać pełne wyjaśnienia dotyczące postępowań, zastosowanych metod, zabranych pieniędzy i odpowiedzialności organów.

Na te pytania zwracałam uwagę wielokrotnie w kolejnych pismach, skargach, sprzeciwach i wezwaniach, lecz do dziś nie otrzymałam pełnej odpowiedzi. Organy przesyłały odpowiedzi ogólne, niezgodne z posiadaną dokumentacją, zmieniające wersje zdarzeń albo pomijające konkretne pytania. Odpowiedź pozorna, odesłanie do innej instytucji, powtórzenie wcześniejszego stanowiska lub przedstawienie kolejnej wersji sprzecznej z dokumentami nie stanowią wyjaśnienia sprawy.

Decyzje Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 16.10.2025 r., oznaczone DSZ‑V.4321.3.41.2025.EH, DSZ‑V.4321.3.42.2025.EH i DSZ‑V.4321.3.43.2025.EH, doprowadziły do ponownego rozpoznania spraw. Następnie rozstrzygnięcia Wojewody Pomorskiego z 23 i 26.01.2026 r. ustaliły państwo pierwszeństwa dla poszczególnych okresów, określiły należne świadczenia i doprowadziły do ich wypłaty rodzinie 26.02.2026 r. oraz 10.03.2026 r. Rozstrzygnięcia te potwierdzają, że również moja rodzina miała prawo do świadczeń rodzinnych i wychowawczych.

Prawo rodziny do świadczeń istniało przez cały właściwy okres — nie powstało dopiero w styczniu 2026 r. Organy dysponowały dokumentami potrzebnymi do ustalenia państwa pierwszeństwa i prawidłowego obliczenia świadczeń. Mimo to sprawa trwała około ośmiu lat, a ode mnie wielokrotnie żądano ponownego przedstawiania tych samych dokumentów. Skoro po interwencji Ministra możliwe było dokonanie ustaleń i wypłaty świadczeń, organy mają wyjaśnić, dlaczego nie uczyniły tego sprawnie wiele lat wcześniej. Tak długiego postępowania nie można usprawiedliwić wyłącznie jego rzekomą złożonością. Powtarzanie żądań dotyczących dokumentów już przekazanych, brak prawidłowych obliczeń oraz wieloletnie odsuwanie rozstrzygnięcia wskazują na celowe utrudnianie wyjaśnienia i naprawienia sprawy.

Od początku żądań wyjaśnienia sprawy, podczas postępowania i pozwu w Niemczech oraz po złożeniu wniosków w Polsce przekazywałam zarówno stronie niemieckiej, jak i polskiej dokumenty potrzebne do ustalenia państwa pierwszeństwa i obliczenia świadczeń — wielokrotnie. Mimo tego Familienkasse Sachsen i Wydział Koordynacji Świadczeń w Gdańsku przez lata odmawiały korekty, pełnych obliczeń i jednoznacznego wyjaśnienia, przedłużały postępowania oraz ponawiały żądania dotyczące tych samych materiałów. Dopiero interwencja Ministra doprowadziła do rozstrzygnięć i wypłaty. Przez około osiem lat skutkami bezczynności, przewlekłości, błędów, braku współpracy i nierównego traktowania obu instytucji obciążano bezpośrednio poszkodowaną rodzinę — i skutki te trwają do dziś.

Wewnętrzny projekt Familienkasse Direktion z września 2019 r. potwierdza, że już wtedy znano zasadnicze nieprawidłowości. W dokumencie stwierdzono, że moja skarga była częściowo zasadna, a decyzja z 24.05.2018 r. uchylająca Kindergeld od maja 2018 r. była niezgodna z prawem. Odnotowano brak odpowiedzi polskiego organu na niemieckie wystąpienie z 24.09.2018 r. dotyczące polskich świadczeń za okres 11.2017–04.2018 oraz potwierdzono prawo do dodatku dyferencyjnego do 30.06.2018 r. Dla okresu 11.2017–04.2018 proponowano zbadanie zwrotu jedynie w wysokości polskich świadczeń rodzinnych, a nie zwrotu całego wypłaconego Kindergeld; za 05–06.2018 r. proponowano natomiast ustalenie niemieckiego świadczenia w wysokości różnicy. Zalecono przyspieszenie postępowania. Dokument ten nie uzasadniał żądania zwrotu całych 11 472 euro. Przeciwnie — pokazuje, że już w 2019 r. właściwa jednostka znała bezprawność jednej z decyzji, brak współpracy po stronie polskiej i potrzebę ograniczonego, okresowego rozliczenia.

Pismo Familienkasse Sachsen do niemieckiego sądu z 30.03.2023 r. nie zawierało końcowego i jednoznacznego rozliczenia. Familienkasse przedstawiła w nim warianty dotyczące pełnej wypłaty Kindergeld oraz ewentualnego uwzględnienia polskiego świadczenia 500+ na drugie dziecko. Jednocześnie wprost stwierdziła, że na podstawie akt nie można wiarygodnie ustalić, czy i za jaki okres istniało prawo do tego świadczenia, ani które państwo było zobowiązane do wypłaty w pierwszej i dalszej kolejności zgodnie z art. 68 rozporządzenia nr 883/2004. Przekazałam ten dokument polskiemu organowi właśnie po to, aby właściwe instytucje wyjaśniły sprawę, ustaliły pierwszeństwo i dokonały prawidłowego obliczenia. Zamiast niezwłocznej pomocy oraz współpracy między instytucjami w polskim postępowaniu pojawiły się kolejne, zmieniające się kwoty aż do 82 751,82 zł, bez przedstawienia mi jednego pełnego i możliwego do sprawdzenia wyliczenia.

W przekazanej dokumentacji znajduje się również czterostronicowy załącznik „Berechnung des zustehenden Unterschiedsbetrages an Kindergeld”, stanowiący jedną z proponowanych przez Familienkasse wersji obliczenia dodatku dyferencyjnego za okres od 11.2015 r. do 04.2018 r. na łączną kwotę 4 307,32 euro. Nie było to końcowe rozliczenie sprawy. Tabela wykazuje po 2 153,66 euro na każde dziecko, nie zaś 11 472 euro. Jednocześnie odlicza polskie świadczenia w tych samych wysokościach dla obojga dzieci, chociaż pismo Familienkasse z 30.03.2023 r. przedstawiało odmienne założenia dotyczące prawa do 500+ na pierwsze i drugie dziecko. Ponadto na stronie 3 pozycję za 01–03.2016 r., umieszczoną w części obliczeń drugiego dziecka, oznaczono danymi pierwszego dziecka. W samym załączniku nie ma widocznej daty sporządzenia. Ani strona niemiecka, ani polska przez lata nie potrafiły i nie wykazywały rzeczywistej woli zgodnego z prawem wyjaśnienia sprawy, prawidłowego obliczenia świadczeń oraz ustalenia państwa pierwszeństwa. Nie był to brak możliwości: po moich nieustannych interwencjach i interwencji Ministra Wojewoda wydał 23 i 26.01.2026 r. rozstrzygnięcia, ustalił odpowiedzialność państw za poszczególne okresy, poprawnie obliczył świadczenia i wypłacił rodzinie brakującą część należnych świadczeń. Fakt, że można było tego dokonać dopiero pod naciskiem nadzoru, ujawnia wcześniejszy poważny brak kompetencji, skuteczności i woli terminowego wykonania obowiązków.

Nie jest to spór równorzędnych stron. Organy dysponują aparatem urzędowym, profesjonalną obsługą, dostępem do akt, możliwością wymiany informacji oraz środkami przymusu i prowadzenia egzekucji. Bezpośrednio poszkodowana rodzina pozostaje natomiast w słabszej pozycji i samodzielnie ponosi finansowe, prawne i osobiste skutki kolejnych zaniechań. Moja słabsza pozycja jest wykorzystywana na moją szkodę w sposób nierzetelny i nieproporcjonalny: ciężar wyjaśniania sprzeczności między instytucjami, wielokrotnego dostarczania tych samych dokumentów oraz obrony przed kolejnymi zajęciami przerzucono na mnie, chociaż to organy mają obowiązek prawidłowo ustalić stan sprawy i współpracować ze sobą. Wieloletnie przedłużanie sprawy pomimo posiadania potrzebnych dokumentów, brak odpowiedzi na konkretne pytania oraz kontynuowanie zajęć pogłębiają bezsilność rodziny i narastającą szkodę. Takie postępowanie pozostaje w sprzeczności z wynikającymi z art. 8 KPA zasadami proporcjonalności, bezstronności, równego traktowania i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Żądam wyjaśnienia, dlaczego organy — świadome tej nierównowagi i skutków swoich działań — nie zakończyły egzekucji i nie naprawiły szkody niezwłocznie po prawidłowym ustaleniu sprawy.

To właściwe instytucje — nie rodzina — miały kompetencje, wyspecjalizowanych pracowników, dostęp do urzędowej wymiany informacji oraz ustawowy obowiązek ustalenia państwa pierwszeństwa i prawidłowego obliczenia świadczeń. Zwracałam się o ich pomoc właśnie dlatego, że jako osoba prywatna nie mam kompetencji ani obowiązku samodzielnego rozliczania dwóch systemów zabezpieczenia społecznego. Organy nie wykonywały tych zadań dobrowolnie ani grzecznościowo, lecz w ramach powierzonych im obowiązków publicznych. Nie wolno było zastąpić prawidłowego ustalenia sprawy żądaniem ode mnie kolejnych dokumentów, których same instytucje powinny były zażądać między sobą, ani przerzucić na rodzinę skutków błędów i zaniechań. Tym bardziej niedopuszczalne było prowadzenie egzekucji i odbieranie pieniędzy przed usunięciem zasadniczych sprzeczności dotyczących pierwszeństwa państw, podstawy żądania i wysokości kwoty. Udokumentowane zajęcia wymagają zbadania pod kątem bezprawnego odebrania środków, nadużycia uprawnień i odpowiedzialności konkretnych osób.

O egzekucji dowiedziałam się 29.03.2023 r. dopiero w banku, kiedy chciałam wypłacić pozostałą część świadczenia 500+. Bank poinformował mnie, że rachunek został zablokowany w związku z należnością przekraczającą 68 tys. zł. Byłam przekonana, że musi to być pomyłka, ponieważ nie zaciągałam żadnej pożyczki ani innego zobowiązania w takiej wysokości. Z banku pojechałam bezpośrednio do Urzędu Skarbowego w Kartuzach i od razu zażądałam wyjaśnienia, wskazania podstawy prawnej oraz przedstawienia dokumentów, na podstawie których zablokowano rachunek. Od pierwszego dnia kwestionowałam więc istnienie, wysokość i podstawę żądania; nie uznałam długu ani nie pozostawałam bierna.

Skutki tych działań ponoszę do dziś. Wieloletnie szykany, brak kompetencji, zmienianie wersji zdarzeń i kwot, pomijanie dokumentów, unikanie odpowiedzi oraz przerzucanie odpowiedzialności doprowadziły do narastającej szkody finansowej, osobistej i rodzinnej. Szczególnie poważny jest fakt, że w odpowiedzi Naczelnika Urzędu Skarbowego z 09.05.2025 r. przekazanej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wskazano tylko 5 734,51 zł, chociaż do tego dnia udokumentowano zajęcie co najmniej 17 345,48 zł. Sądowi nie przedstawiono zatem pełnej kwoty odebranych środków, a trwające postępowania i sprzeciwy nie doprowadziły do zatrzymania dalszej egzekucji. Świadome przekazywanie niepełnych albo nieprawdziwych informacji sądowi, zatajenie istotnych faktów, manipulowanie dokumentacją, mataczenie przy przebiegu sprawy lub wykorzystanie stanowiska do kontynuowania bezprawnych zajęć — jeżeli zostaną potwierdzone — mogą rodzić odpowiedzialność karną, dyscyplinarną, cywilną i administracyjną. Żądam niezależnego zbadania tych okoliczności; ostateczna kwalifikacja prawna należy do właściwych organów ścigania i sądów.

Nie zgadzam się na dalsze przedstawianie nieprawdziwej wersji, jakobym nie współpracowała z organami. Od maja 2018 r. reagowałam na korespondencję niemieckiej strony, przekazywałam żądane dokumenty i dowody, składałam wyjaśnienia, sprzeciwy, skargi, wnioski oraz wezwania, a także podejmowałam wielokrotne próby doprowadzenia do współpracy obu państw. Błędne twierdzenie o moim rzekomym braku współpracy musiałam kilkakrotnie prostować przed Wojewodą, Wydziałem Koordynacji Świadczeń w Gdańsku oraz Ministerstwem Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. W nawiązaniu do odpowiedzi Ministerstwa z 08.07.2026 r., odebranej 17.07.2026 r., przekazałam również podpisane „Stanowisko do zawiadomienia z dnia 8 lipca 2026 r.” Z posiadanej korespondencji Familienkasse wynika natomiast, że to polska strona nie odpowiadała na kierowane zapytania. Organy mają skonfrontować swoje twierdzenia z pełną dokumentacją mojej współpracy i sprostować każdą niezgodną z nią informację przekazaną innym instytucjom, sądowi lub mojemu pracodawcy.

Familienkasse Sachsen sama potwierdziła w piśmie z 15.02.2024 r.: „Die von Ihnen eingereichten Anträge auf Kindergeld aus den Jahren 2003 und 2005 wurden ordnungsgemäß bearbeitet und ausgezahlt.” Oznacza to: „Złożone przez Panią wnioski o Kindergeld z lat 2003 i 2005 zostały prawidłowo rozpatrzone, a świadczenia wypłacone.” Żądam jednoznacznego wyjaśnienia, jak to pisemne potwierdzenie prawidłowego rozpatrzenia wniosków i wypłaty świadczeń ma się do późniejszego żądania zwrotu 11 472 euro oraz do egzekucji prowadzonej w Polsce.

Nie zawierałam z Inkasso‑Service Recklinghausen żadnej umowy, nie uznałam żądanej należności ani nie wyraziłam zgody na obciążenie mnie kosztami lub obowiązkiem zapłaty wynikającym z wewnętrznych ustaleń innych podmiotów. Użycie w pismach Inkasso oznaczenia „Vertragsgegenstandsnummer 6819006665151” nie dowodzi zawarcia przeze mnie umowy ani istnienia zobowiązania. Zgodnie z § 311 ust. 1 niemieckiego BGB zobowiązanie umowne wymaga umowy między uczestniczącymi stronami. W orzecznictwie Bundesgerichtshof przyjmuje się natomiast, że Vertrag zu Lasten Dritter — porozumienie, które bez zgody osoby nieuczestniczącej w umowie ma bezpośrednio nałożyć na nią obowiązek prawny — jest wobec tej osoby niedopuszczalne i bezskuteczne. Wewnętrzne ustalenia pomiędzy Familienkasse i Inkasso nie mogły zatem same stworzyć wobec mnie obowiązku zapłaty. Taki obowiązek musiałby wynikać z odrębnej, konkretnej, skutecznej i należycie wykazanej podstawy prawnej.

Pismo Familienkasse Sachsen z 20.02.2024 r., będące odpowiedzią na moje zapytanie z 16.02.2024 r., stanowi dowód, że obowiązek współpracy między instytucjami bezpodstawnie przerzucono na mnie. Po miesiącach bezczynności Wydział Koordynacji zażądał ode mnie kopii niemieckich wniosków o Kindergeld z 2003 i 2005 r., zamiast zwrócić się o nie bezpośrednio do Familienkasse. Wykonałam wezwanie i wystąpiłam o kopie. Familienkasse odmówiła ich przesłania mnie, wyjaśniając, że jeżeli polskie organy potrzebują dokumentacji, zostanie ona udostępniona bezpośrednio właściwemu organowi w ramach wymiany między instytucjami. Przekazałam tę odpowiedź Wydziałowi, który wiedział zatem, że dokumenty musi pozyskać urzędowo. Mimo tego nie wystąpił o nie do Familienkasse, a następnie wykorzystał ich brak przy wydaniu decyzji niekorzystnych dla mnie. Było to sprzeczne z obowiązkiem współpracy instytucji z art. 76 rozporządzenia nr 883/2004 oraz procedurą z art. 60 rozporządzenia nr 987/2009. Decyzje Ministra z 16.10.2025 r. stwierdziły nieważność wcześniejszych decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa i doprowadziły do ponownego rozpoznania spraw. Dalsza wieloletnia przewlekłość i szkoda powstały więc wskutek zaniechania czynności, którą organy mogły i powinny były wykonać bez udziału rodziny.

Dopiero po wielu trudnych latach, moich wielokrotnych interwencjach oraz interwencji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej Wojewoda ustalił państwo pierwszeństwa, prawidłowo obliczył świadczenia i wypłacił pozostałą część należnych rodzinie świadczeń za okres do 31.01.2019 r. Nastąpiło to na podstawie rozstrzygnięć z 23 i 26.01.2026 r., a wypłaty wykonano 26.02.2026 r. oraz 10.03.2026 r. Organy mają wykonać wszystkie konsekwencje tych ustaleń: zakończyć egzekucję, uchylić zajęcia, zwrócić całą odebraną kwotę na wskazany przeze mnie rachunek bankowy i pisemnie sprostować dotychczasowe nieprawidłowe informacje.

Nie wnoszę o wskazanie „prawidłowego wierzyciela”, sporządzenie nowego tytułu ani poprawienie dokumentów po fakcie. To organy uczestniczące w przekazaniu i prowadzeniu egzekucji mają wykazać legalność każdego swojego działania na podstawie dokumentów rzeczywiście istniejących i użytych w dniu każdego zajęcia. Nie wolno przerzucać na rodzinę ciężaru udowadniania bezprawności działań organów. Późniejsze stworzenie nowego dokumentu, zmiana oznaczenia podmiotu albo przedstawienie nowego obliczenia nie stanowią odpowiedzi na pytanie, na jakiej podstawie prowadzono i nadal prowadzi się egzekucję.

Ponownie żądam odpowiedzi na następujące pytania i przedstawienia dokumentów:

1. Jaki konkretny przepis prawa pozwalał zastosować dotychczasowe metody egzekucji i jaki konkretny przepis pozwala kontynuować ją obecnie? Odpowiedź ma dotyczyć dokumentów faktycznie istniejących i użytych w dniach dokonywania zajęć — bez tworzenia nowej podstawy, nowego tytułu, nowego obliczenia ani zmiany oznaczenia podmiotu po fakcie.
2. Jaki konkretny przepis pozwala prowadzić egzekucję pomimo rozstrzygnięć Wojewody z 23 i 26.01.2026 r., które ustaliły pierwszeństwo państw, przyznały świadczenia i doprowadziły do ich wypłaty?
3. Dlaczego przez lata nie dokonano ustaleń, do których organy posiadały potrzebne dokumenty, oraz dlaczego wielokrotnie żądano ode mnie ponownego przedstawienia tych samych materiałów? Żądam wskazania dat otrzymania poszczególnych dokumentów, konkretnych braków istniejących w danym momencie oraz podstawy każdego kolejnego wezwania. Powtarzane żądanie dokumentów już znajdujących się w aktach nie może usprawiedliwiać bezczynności, przewlekłości ani przerzucania na rodzinę odpowiedzialności za brak współpracy pomiędzy instytucjami.
4. Dlaczego Wydział Koordynacji nie pozyskał bezpośrednio od Familienkasse kopii niemieckich wniosków o Kindergeld z lat 2003 i 2005, chociaż znał pismo z 20.02.2024 r. wskazujące właśnie tę drogę? Żądam przedstawienia każdego wystąpienia polskiego organu do Familienkasse o te dokumenty, daty jego wysłania, dowodu doręczenia oraz odpowiedzi strony niemieckiej. Jeżeli organ nigdy o dokumenty nie wystąpił, żądam jednoznacznego potwierdzenia tego faktu oraz wskazania osoby odpowiedzialnej za zaniechanie. Żądam także wyjaśnienia, dlaczego po niewykonaniu obowiązku współpracy z art. 76 rozporządzenia nr 883/2004 i procedury z art. 60 rozporządzenia nr 987/2009 skutkami braku dokumentów obciążono mnie, wydano decyzje niekorzystne dla rodziny i spowodowano dalszą przewlekłość, mimo że Minister 16.10.2025 r. stwierdził nieważność wcześniejszych decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa.
5. Żądam dowodu, że Familienkasse Sachsen albo inna niemiecka instytucja rzeczywiście przekazała polskim organom informację, jakobym nie współpracowała w sprawie. Proszę przedstawić pełną kopię każdego takiego pisma lub komunikatu, jego datę, nadawcę, adresata, znak sprawy, pełną treść w języku niemieckim, urzędowe tłumaczenie na język polski oraz dowód wpływu do polskiego organu. Jeżeli dokument taki nie istnieje, żądam wskazania, kto, kiedy i na podstawie jakich konkretnych materiałów utworzył albo powielił twierdzenie o braku mojej współpracy. Żądam również natychmiastowego sprostowania tej informacji we wszystkich aktach, pismach i przekazach skierowanych do innych instytucji, sądu oraz mojego pracodawcy. Odpowiedź ma odnieść się do dokumentów potwierdzających moją aktywną współpracę od maja 2018 r. oraz do podpisanego „Stanowiska do zawiadomienia z dnia 8 lipca 2026 r.”
6. Na jakiej dokładnej podstawie prawnej w piśmie z 24.07.2024 r., zawierającym rozstrzygnięcie dotyczące mojego wniosku, pouczono mnie: „Na postanowienie nie przysługuje Pani zażalenie”? Żądam wskazania przepisu wyłączającego samodzielne zażalenie oraz jednoznacznego wyjaśnienia, jaki skuteczny środek zaskarżenia rzeczywiście mi wtedy przysługiwał, przed jakim organem i w jakim terminie. Zgodnie z art. 141 § 1 KPA zażalenie na postanowienie służy, gdy kodeks tak stanowi, jednak art. 142 KPA przewiduje możliwość zaskarżenia postanowienia, na które nie służy zażalenie, w odwołaniu od decyzji. Organ ma wykazać, czy udzielone pouczenie wyjaśniało tę możliwość oraz czy nie pozbawiło mnie w praktyce skutecznej ochrony prawnej, gwarantowanej również przez art. 78 Konstytucji RP i art. 47 Karty praw podstawowych UE.
7. Dlaczego w odpowiedzi Naczelnika Urzędu Skarbowego z 09.05.2025 r., znak 2210‑SEE.7113.1.2025.1434, przekazanej sądowi, wskazano jedynie 5 734,51 zł, chociaż do tego dnia udokumentowano zajęcie co najmniej 17 345,48 zł? Kwota 17 345,48 zł wynika z następujących pozycji: 543,80 zł — blokada rachunku; 2 438,87 zł — potrącenie z czerwca 2024 r.; 2 435,85 zł — potrącenie z lipca 2024 r.; 3 046,82 zł i 113,75 zł — zajęcia z sierpnia 2024 r.; 2 573,94 zł — potrącenie z września 2024 r.; 3 441,75 zł — potrącenie dokonane przed 09.05.2025 r.; oraz 2 750,70 zł — potrącenie z kwietnia 2025 r. Tymczasem podane sądowi 5 734,51 zł odpowiada dokładnie tylko sumie 3 046,82 zł + 113,75 zł + 2 573,94 zł, czyli zajęciom z sierpnia i września 2024 r. Sądowi przedstawiono zatem jedynie 33,06% udokumentowanej kwoty, a nie ujęto 11 610,97 zł, czyli 66,94% środków odebranych rodzinie. Żądam wskazania, kto przygotował i zatwierdził tę informację, na podstawie jakich dokumentów ustalono kwotę 5 734,51 zł, które pozycje świadomie uwzględniono, dlaczego pominięto pozostałe zajęcia oraz czy niepełna informacja była skutkiem błędu, zaniedbania czy świadomego pominięcia. Żądam również wyjaśnienia, jaki wpływ nieprzedstawienie sądowi pełnej kwoty miało na treść rozstrzygnięcia i ocenę rzeczywistego rozmiaru szkody.
8. Dlaczego organ, który skierował należność do egzekucji, nie zawiadomił niezwłocznie organu egzekucyjnego o zmianie albo wygaśnięciu należności w całości lub części oraz o zdarzeniu uzasadniającym zawieszenie albo umorzenie egzekucji, zgodnie z art. 32aa § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji?
9. Czy organy uczestniczące w przekazaniu i wykonaniu egzekucji zbadały z urzędu dalsze istnienie oraz wymagalność obowiązku i podjęły czynności prowadzące do umorzenia egzekucji w całości albo w części? Jeżeli art. 34a ustawy nie ma zastosowania z powodu transgranicznego charakteru należności, żądam wskazania właściwego przepisu szczególnego, trybu postępowania i przysługującego mi środka prawnego, z uwzględnieniem art. 17a tej ustawy.
10. Dlaczego organ egzekucyjny nie zakończył postępowania i nie uchylił zajęć, jeżeli nie wykazano aktualnej podstawy dalszego odzyskiwania należności? Proszę odnieść się do art. 59, w tym przepisów dotyczących należności zagranicznych, oraz art. 60 ustawy.
11. Dlaczego organ nie zastosował art. 54b § 1 ustawy, zgodnie z którym ma z urzędu uchylić w całości albo w części czynność egzekucyjną dokonaną z naruszeniem ustawy? Żądam zbadania każdej blokady, każdego zajęcia wynagrodzenia, świadczenia i zwrotu podatku oraz uchylenia wszystkich czynności dokonanych z naruszeniem prawa.
12. Dlaczego 29.03.2023 r. zablokowano mój rachunek w sposób uniemożliwiający mi wypłatę pozostałej części świadczenia wychowawczego 500+? Żądam wskazania dokładnej kwoty znajdującej się wtedy na rachunku, źródła każdej objętej blokadą wpłaty, kwoty faktycznie zajętej lub czasowo pozbawionej dostępności oraz osoby, która zweryfikowała, czy środki pochodziły ze świadczenia wychowawczego. Świadczenie wychowawcze nie podlega egzekucji na podstawie art. 10 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a środki pochodzące z takich świadczeń na rachunku bankowym są chronione także przez art. 54a Prawa bankowego. Żądam wyjaśnienia, dlaczego tej ochrony nie zastosowano, przedstawienia historii blokady i zajęcia oraz natychmiastowego zwrotu każdej kwoty pochodzącej ze świadczenia 500+, którą odebrano albo przekazano organowi.
13. Dlaczego w ogóle przy wszczęciu i prowadzeniu egzekucji wykorzystano niemieckie pismo z 06.07.2020 r. wyraźnie oznaczone „Entwurf”, czyli projekt lub wersję roboczą, i to bez tłumaczenia na język polski? Dokument ten został mi przekazany przez pracownicę Urzędu Skarbowego jako jeden z materiałów mających uzasadniać egzekucję. W bezpośredniej rozmowie pracownica poinformowała mnie, że nie rozumie języka niemieckiego. Żądam zatem wskazania: kto sporządził projekt; kto, kiedy i w jakim celu przekazał go polskiej stronie; do jakiego wniosku został dołączony; czy Familienkasse kiedykolwiek potwierdziła, że projekt stał się dokumentem ostatecznym; kto i na jakiej podstawie uznał go za dokument mogący wywołać wobec mnie skutki prawne; kto i z jaką znajomością języka zweryfikował jego pełną treść; czy sporządzono urzędowe tłumaczenie; oraz kto zatwierdził jego wykorzystanie przy zajęciu rachunku i wynagrodzenia. Żądam przedstawienia oryginału projektu, pełnego tłumaczenia, całej korespondencji dotyczącej jego przekazania, notatki z weryfikacji oraz dokumentu zatwierdzającego jego użycie. Projekt oznaczony „Entwurf” nie jest ostateczną decyzją ani tytułem wykonawczym. Organ ma przedstawić końcowy, podpisany dokument, który miał zastąpić projekt, oraz wykazać jego doręczenie i wykonalność. Zgodnie z art. 78 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009 do wniosku o odzyskanie należności należało dołączyć urzędowy lub uwierzytelniony odpis tytułu pozwalającego na egzekucję, a nie niezweryfikowaną wersję roboczą. Jeżeli wersja końcowa nigdy nie istniała albo nie została przekazana polskiemu organowi, żądam jednoznacznego wyjaśnienia, dlaczego mimo tego zastosowano wobec mnie przymus i przez lata kontynuowano egzekucję.
14. Na jakiej podstawie egzekucję oparto na rozbieżnych formularzach R‑017 z 05.01.2023 r. i 22.03.2024 r., zawierających odmienne dane, kwoty, daty powiadomienia, rachunki i oznaczenia podmiotów? Żądam wyjaśnienia, dlaczego sprzeczności nie zweryfikowano przed zajęciem pieniędzy. Nie żądam sporządzenia kolejnego, poprawionego formularza po fakcie.
15. W jaki sposób organy uzasadniają prawnie, ewidencyjnie i księgowo, że niemieckie żądanie zwrotu 11 472 euro należnych i wypłaconych świadczeń przypisano do D.H., natomiast po polskiej stronie wygenerowano kwotę 82 751,82 zł i prowadzono egzekucję wobec tej samej osoby pod inicjałami D.Ł.? Zmiana nazwiska nie tworzy nowej osoby, nowego zobowiązania ani drugiej należności. Żądam przedstawienia pełnego i możliwego do zweryfikowania śladu księgowego: dat oraz podstaw utworzenia obu kwot, ich części składowych, sposobu przeliczenia, zaksięgowania, powiązania albo rozdzielenia, identyfikatorów księgowych, dokonanych wpłat i zajęć, salda oraz wszystkich korekt. Organy mają wykazać ciągłość identyfikacji osoby i sprawy oraz jednoznacznie wykluczyć podwójne lub wielokrotne ujęcie i dochodzenie tej samej rzekomej należności pod różnymi nazwiskami, numerami spraw, formularzami lub oznaczeniami podmiotów. Rozbieżność 11 472 euro i 82 751,82 zł, połączona z użyciem dwóch nazwisk tej samej osoby, stanowi poważną nieprawidłowość finansową wymagającą pełnego wyjaśnienia i kontroli. Skutki błędów księgowych, ewidencyjnych lub wymiany danych pomiędzy instytucjami nie mogą obciążać rodziny.
16. Na jakiej konkretnej podstawie prawnej wewnętrzne ustalenia Familienkasse z Inkasso‑Service Recklinghausen miałyby obciążać mnie obowiązkiem zapłaty? Żądam przedstawienia dowodu, że zawarłam umowę, uznałam należność albo wyraziłam zgodę na przejęcie takiego obowiązku. Samo użycie oznaczenia „Vertragsgegenstandsnummer 6819006665151” nie jest dowodem umowy, uznania długu ani tytułu wykonawczego. Jeżeli organ wywodzi obowiązek z przepisu prawa, a nie z umowy, ma wskazać ten konkretny przepis, właściwe rozstrzygnięcie, datę jego doręczenia oraz dokument, na podstawie którego ustalono dokładną kwotę.
17. Czym dokładnie jest wskazywane przez urząd „konto techniczne” i na jakiej podstawie prawnej przetrzymywano na nim pieniądze odebrane rodzinie? Żądam wskazania rodzaju i właściciela rachunku, organu uprawnionego do dysponowania środkami, dat wpływu pieniędzy oraz przepisu pozwalającego na ich dalsze zatrzymywanie. Nie interesuje mnie sposób, w jaki organy zamierzają wewnętrznie naprawić własne błędy księgowe. Żądam natychmiastowego zwrotu zabranych środków na podany przeze mnie rachunek bankowy. Jeżeli nie istniała legalna podstawa przyjęcia lub zatrzymywania tych środków, okoliczności te mogą wskazywać na poważną nieprawidłowość finansową albo podejrzenie popełnienia czynu zabronionego i wymagają zbadania przez właściwy organ nadzoru lub organ ścigania.
18. Na jakiej podstawie wykluczono podwójne lub wielokrotne dochodzenie tej samej należności? Rozbieżność nazwisk, kwot, rachunków i oznaczeń stwarza ryzyko, że tę samą należność próbowano pobrać nawet trzykrotnie. Organy mają wykazać, że do tego nie doszło. Nie wolno obciążać rodziny skutkami chaosu w dokumentach lub rozliczeniach pomiędzy instytucjami.
19. Czy wniosek o odzyskanie należności spełniał warunki art. 78 rozporządzenia nr 987/2009? Żądam urzędowego lub uwierzytelnionego odpisu zagranicznego tytułu wykonawczego, wniosku o odzyskanie należności, oświadczenia o spełnieniu warunków oraz dokumentu wskazującego charakter i dokładną kwotę należności.
20. Dlaczego egzekucji nie zawieszono po zakwestionowaniu należności i tytułu, zgodnie z art. 81 ust. 2 rozporządzenia nr 987/2009? Jeżeli Familienkasse zażądała dalszego odzyskiwania kwestionowanej należności, proszę przedstawić to żądanie, datę, podstawę prawną i dokument potwierdzający odpowiedzialność za skutki dalszej egzekucji.
21. Dlaczego Urząd Skarbowy, Izba Administracji Skarbowej w Gdańsku i Wojewoda nie odpowiadają wcale albo nie reagują merytorycznie na moje liczne pisma, skargi, zażalenia, wezwania, sprzeciw i żądania wstrzymania, umorzenia oraz anulowania egzekucji, podczas gdy nadal dokonywane są kolejne zajęcia? Brak odpowiedzi, ogólna odpowiedź, odesłanie do drugiej instytucji albo pominięcie najważniejszych pytań nie stanowią rozpoznania pisma. Żądam wskazania sposobu i daty rozpoznania każdego pisma osobno, treści podjętego rozstrzygnięcia oraz podstawy prawnej odmowy wstrzymania albo zakończenia egzekucji. Organy mają także wyjaśnić, dlaczego pism nie potraktowano zgodnie z ich rzeczywistą treścią jako środków kwestionujących istnienie, wysokość i wymagalność obowiązku oraz legalność podejmowanych czynności. Art. 33 ustawy przyznaje zobowiązanemu prawo wniesienia zarzutu, między innymi z powodu nieistnienia obowiązku lub jego błędnego określenia, a art. 35 przewiduje zawieszenie egzekucji po terminowym wniesieniu zarzutu.
22. Dlaczego do dziś nie doręczono mi merytorycznego rozstrzygnięcia dotyczącego wniosku z 01.04.2026 r. ani trzech kolejnych pism z 13.07.2026 r.? W piśmie z 01.04.2026 r. żądałam umorzenia egzekucji w całości, a w razie nieuwzględnienia tego żądania — jej natychmiastowego wstrzymania, zabezpieczenia już zajętych środków, zakazu dalszego ich przekazywania i zwrotu kwot wyegzekwowanych bez podstawy. Następnie 13.07.2026 r. skierowałam do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach trzy odrębne środki: skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 54a ustawy, skargę na czynność egzekucyjną na podstawie art. 54 oraz ponowny wniosek o umorzenie na podstawie art. 59. Wskazałam w nich decyzje Wojewody z 23 i 26.01.2026 r., dalsze prowadzenie egzekucji, brak aktualnej podstawy prawnej, zajęcie świadczenia wychowawczego, wyegzekwowaną wówczas kwotę 42 618,28 zł oraz żądanie doręczenia rozstrzygnięcia z pełnym uzasadnieniem. Żądam podania dla każdego z tych czterech pism osobno: daty wpływu, nadanego znaku sprawy, osoby odpowiedzialnej za rozpoznanie, wszystkich podjętych czynności, daty i treści rozstrzygnięcia, dowodu jego doręczenia oraz podstawy prawnej braku wstrzymania dalszych zajęć. Jeżeli któregokolwiek pisma nie rozpoznano, organ ma jednoznacznie potwierdzić ten fakt, wyjaśnić przyczynę bezczynności i wskazać, dlaczego pomimo nierozpoznanych środków ochrony nadal odbierano mi pieniądze.
23. Jakie czynności nadzorcze i wyjaśniające podjęła Izba Administracji Skarbowej w Gdańsku po otrzymaniu moich skarg i zażaleń dotyczących działań Urzędu Skarbowego w Kartuzach? Żądam wskazania dat, zakresu i wyniku każdej kontroli lub analizy, osób odpowiedzialnych za rozpoznanie pism oraz działań podjętych w celu zapobieżenia dalszej szkodzie. Jeżeli IAS nie zbadała zarzutów dotyczących rażących naruszeń prawa, sprzecznych dokumentów, niepełnej informacji przekazanej sądowi i możliwości popełnienia czynów zabronionych, ma wyjaśnić przyczynę tego zaniechania. Jeżeli zarzuty zostały zbadane, żądam przedstawienia ustaleń i informacji, jakie działania naprawcze lub zawiadomienia podjęto.
24. Jakie konkretne czynności nadzorcze podjął Minister Finansów po otrzymaniu mojego pilnego zawiadomienia z 09.09.2026 r. oraz szczegółowego uzupełnienia z 16.09.2026 r.? W uzupełnieniu przekazałam Ministrowi tabelaryczne zestawienia i opisałam między innymi: niepełną kwotę 5 734,51 zł przedstawioną WSA; rozbieżność potrącenia za lipiec 2024 r.; niewykazanie potrącenia 3 441,75 zł za marzec 2025 r.; wzrost dochodzonej kwoty od 68 240,77 zł do 82 751,82 zł pomimo kolejnych zajęć; łączną udokumentowaną kwotę 47 607,47 zł; rozbieżne formularze R‑017, rachunki i oznaczenia wierzyciela; brak pełnego rozliczenia „konta technicznego”; oraz dalszą egzekucję po rozstrzygnięciach Wojewody z 23 i 26.01.2026 r. Żądam wskazania dat rejestracji obu pism, komórki i osoby prowadzącej, podjętych wystąpień do KAS, IAS, US i Wojewody, zakresu zarządzonej kontroli, dokonanych ustaleń, wydanych zaleceń oraz przyczyn, dla których pomimo przekazania pełnej dokumentacji nadal nie zakończono egzekucji i nie przedstawiono mi kompletnej odpowiedzi.
25. Dlaczego nadal przedstawia się mnie jako osobę niewspółpracującą, mimo że obu stronom wielokrotnie przekazywałam dokumenty potrzebne do wyjaśnienia i obliczenia sprawy? Żądam wskazania każdego konkretnego dokumentu, którego rzekomo nie przekazałam, daty prawidłowego wezwania oraz wyjaśnienia, dlaczego ponawiano żądania dotyczące materiałów już znajdujących się w aktach. Żądam również sprostowania nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji o braku mojej współpracy.
26. Czy Wydział Koordynacji Świadczeń poinformował Familienkasse o pełnym, sprostowanym stanie sprawy? W szczególności żądam odpowiedzi, czy przekazano stronie niemieckiej: rozstrzygnięcia z 23 i 26.01.2026 r.; informacje o dwóch sprzecznych formularzach R‑017; sprzecznych rachunkach IBAN DE50 7600 0000 0076 0016 17 i IBAN DE23 7600 0000 0076 0016 17; rachunku NBP wskazywanym w korespondencji jako „konto techniczne” — 55 1010 1140 0144 0113 9120 0000; zmieniających się datach przedawnienia; różnych oznaczeniach podmiotów dochodzących należności, w tym Wojewodzie wskazanym jako wierzyciel; kwocie 82 751,82 zł; oraz decyzjach Ministra z 16.10.2025 r. Żądam daty przekazania tych informacji, kopii pisma, potwierdzenia doręczenia oraz pełnej odpowiedzi strony niemieckiej. Jeżeli informacji nie przekazano, organ ma wyjaśnić dlaczego.
27. Czy Familienkasse wie, że pieniądze odebrane rodzinie miały pozostawać na polskim rachunku NBP określanym jako „konto techniczne”, oraz jaka była jej reakcja? Urząd Skarbowy twierdzi, że zamierzał przekazać pieniądze stronie niemieckiej, lecz Wojewoda nie odpowiedział na zapytanie dotyczące prawidłowego numeru IBAN. Jeżeli tak było, brak odpowiedzi Wojewody nie legalizuje egzekucji, nie usprawiedliwia wieloletniego zatrzymywania pieniędzy rodziny i nie zwalnia żadnego z organów z odpowiedzialności za własne działania lub zaniechania. Żądam przedstawienia pisma skierowanego do Wojewody, dowodu jego doręczenia, wszystkich ponagleń oraz dokumentów wykazujących, co rzeczywiście zamierzano zrobić z pieniędzmi. Żądam również jednoznacznej odpowiedzi, czy strona niemiecka została poinformowana o miejscu przechowywania środków i problemie ze sprzecznymi numerami IBAN. Nie interesują mnie wzajemne usprawiedliwienia instytucji, lecz dokumenty potwierdzające, co rzeczywiście przekazano, kiedy i z jakim rezultatem.
28. Na jakiej podstawie przedstawiano mnie mojemu pracodawcy jako dłużniczkę i przez lata zajmowano wynagrodzenie, mimo trwającego sporu, sprzecznych dokumentów i braku prawidłowego rozliczenia? Działania te naruszyły moje dobre imię, godność, bezpieczeństwo finansowe i relacje zawodowe. Żądam wskazania podstawy każdej informacji przekazanej pracodawcy, jej sprostowania oraz wyjaśnienia, kto odpowiada za wyrządzoną szkodę.
29. Dlaczego egzekucję wszczęto i kontynuowano na podstawie wzajemnie sprzecznych wniosków, formularzy R‑017, zawiadomień, kwot, numerów IBAN, oznaczeń podmiotów i danych osoby? Żądam odrębnego wyjaśnienia każdej sprzeczności oraz wskazania, dlaczego nie została usunięta przed zastosowaniem przymusu. Art. 7 § 1 ustawy pozwala stosować wyłącznie środki przewidziane prawem, art. 7 § 2 nakazuje wybór środka najmniej uciążliwego, a art. 7 § 3 zabrania stosowania środka, gdy obowiązek został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy.
30. Jak dokładnie powstały kwoty 11 472 euro oraz 82 751,82 zł, skoro pismo Familienkasse z 30.03.2023 r. nie zawierało końcowego rozliczenia i stwierdzało brak możliwości ustalenia pierwszeństwa państw oraz prawa do 500+ na drugie dziecko na podstawie ówczesnych akt? Żądam wskazania źródła każdej pozycji, okresu, zastosowanego kursu waluty, sposobu uwzględnienia każdego świadczenia, osoby zatwierdzającej obliczenie i konkretnej podstawy prawnej. Żądam również wyjaśnienia, dlaczego te kwoty były dochodzone mimo nieusuniętej niepewności, a następnie mimo późniejszych rozstrzygnięć potwierdzających prawo rodziny do świadczeń.
31. Dlaczego później zażądano zwrotu całych 11 472 euro, skoro wewnętrzny projekt Familienkasse z września 2019 r. wskazywał niezgodność z prawem decyzji z 24.05.2018 r., potwierdzał prawo do dodatku dyferencyjnego do 30.06.2018 r. i proponował dla okresu 11.2017–04.2018 jedynie rozliczenie w wysokości polskich świadczeń? Żądam przedstawienia dokumentu, który zmienił te ustalenia, daty i podstawy prawnej tej zmiany, pełnego nowego wyliczenia oraz wskazania osoby, która zatwierdziła rozszerzenie żądania do całej kwoty wypłaconego Kindergeld.
32. Jaki jest status, data sporządzenia i autor załącznika „Berechnung des zustehenden Unterschiedsbetrages an Kindergeld”, w którym zaproponowany wariant obliczenia kończy się kwotą 4 307,32 euro, oraz dlaczego wartość ta nie odpowiada żądaniu 11 472 euro? Żądam także wyjaśnienia, dlaczego w tabeli przyjęto takie same polskie świadczenia dla obojga dzieci, mimo odmiennego opisu ich sytuacji w piśmie z 30.03.2023 r., oraz dlaczego pozycję za 01–03.2016 r. w części dotyczącej drugiego dziecka oznaczono danymi pierwszego dziecka. Organ ma wskazać, czy błąd został wykryty i skorygowany, a jeżeli tak — kiedy, przez kogo i w jakim dokumencie. Załącznika tego nie wolno przedstawiać jako końcowego rozliczenia ani jako podstawy późniejszego żądania zwrotu.
33. Żądam niezwłocznego zwrotu całej kwoty 47 607,47 zł na rachunek bankowy, który wskazałam organom. Nie żądam jedynie „rozliczenia” tej kwoty ani informacji o jej dalszym przechowywaniu. Jeżeli organ odmawia zwrotu jakiejkolwiek części, ma wskazać konkretną podstawę prawną i dokument istniejący przed dokonaniem zajęcia, który miał zezwalać na zatrzymanie dokładnie tej części pieniędzy.
34. W jaki konkretny sposób zastosowano wyrok TSUE C‑36/23 do ustalonych faktów, okresów i dokonanych wypłat? Nie żądam ogólnej „oceny zastosowania” wyroku, lecz wskazania wykonanych czynności, dokumentów i ich skutków dla dalszej egzekucji. Jeżeli organ odmawia zastosowania wniosków wynikających z wyroku, ma wskazać konkretne różnice faktyczne i prawne.
35. Jaki konkretny przepis prawa miałby pozbawiać tę rodzinę prawa do należnych świadczeń rodzinnych i wychowawczych oraz prawa do równego traktowania na takich samych zasadach jak inne uprawnione rodziny w Unii Europejskiej? Żądam odpowiedzi z bezpośrednim odniesieniem do art. 4, art. 67 i art. 68 rozporządzenia nr 883/2004 oraz do rozstrzygnięć Wojewody z 23 i 26.01.2026 r., które potwierdziły prawo rodziny, ustaliły pierwszeństwo państw i doprowadziły do wypłaty świadczeń. Jeżeli przepis pozbawiający rodzinę tych praw nie istnieje, organ ma to jednoznacznie potwierdzić, zakończyć odmienne traktowanie i usunąć wszystkie jego skutki — w tym zakończyć egzekucję i zwrócić zabrane pieniądze.
36. Jeżeli organ twierdzi, że 1 936 euro możliwego nakładania się wypłat stanowi wymagalną nadpłatę, proszę wskazać decyzję nakładającą obowiązek jej zwrotu, datę doręczenia i wykonalności, uwzględnienie dodatku dyferencyjnego oraz wyjaśnić sposób rozliczenia środków już zajętych.
37. Jaką podstawę prawną ma dalsze odmawianie zwrotu pieniędzy, zakończenia egzekucji i sprostowania błędnych informacji po ustaleniu pierwszeństwa, przyznaniu i wypłacie świadczeń?

Art. 67 rozporządzenia nr 883/2004 chroni prawo do świadczeń rodzinnych także wtedy, gdy członkowie rodziny mieszkają w innym państwie członkowskim. Art. 68 określa zasady pierwszeństwa i ewentualnego dodatku dyferencyjnego, natomiast art. 76 ust. 4 nakłada na instytucje obowiązek wymiany informacji i współpracy. Art. 60 rozporządzenia nr 987/2009 wymaga rozpatrzenia całej sytuacji faktycznej i prawnej rodziny oraz współdziałania zainteresowanych instytucji.

Art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pozwala zaskarżyć konkretną czynność egzekucyjną dokonaną z naruszeniem ustawy albo przy użyciu zbyt uciążliwego środka. Skarga powinna dokładnie wskazywać czynność i żądanie, a termin jej wniesienia wynosi co do zasady 7 dni od doręczenia dokumentu stanowiącego podstawę czynności. W zakresie każdej aktualnej lub kolejnej czynności dokonanej w tym terminie niniejsze pismo należy traktować również jako skargę z art. 54 § 1 oraz żądanie wstrzymania dalszej realizacji środka na podstawie art. 54 § 7. Niezależnie od tego art. 54b § 1 nakazuje organowi uchylić z urzędu czynność dokonaną z naruszeniem ustawy.

Organy mają wykazać zgodność swoich działań z ustawą egzekucyjną, Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, prawem Unii Europejskiej oraz wyrokiem TSUE C‑36/23. Dotyczy to w szczególności: art. 2 Konstytucji — zasady demokratycznego państwa prawnego i ochrony zaufania do państwa; art. 7 — obowiązku działania organów wyłącznie na podstawie i w granicach prawa; art. 32 — równego traktowania i zakazu dyskryminacji; art. 64 — ochrony własności i praw majątkowych; oraz art. 77 — prawa do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej. W prawie UE organy mają odnieść się do art. 4, 67, 68, 76 i 84 rozporządzenia nr 883/2004, art. 60, 78 i 81 rozporządzenia nr 987/2009 oraz do skutków wyroku TSUE z 25.04.2024 r. w sprawie C‑36/23. Żądam wyjaśnienia, jak dalsze zajmowanie pieniędzy pomimo wskazanych sprzeczności, rozstrzygnięć ze stycznia 2026 r. i wielokrotnych żądań zakończenia egzekucji ma być zgodne z tymi gwarancjami.

W wyroku C‑36/23 TSUE wskazał, że w okolicznościach opisanych w tym orzeczeniu instytucja państwa właściwego w dalszej kolejności nie mogła żądać częściowego zwrotu bezpośrednio od rodziny, gdy w państwie pierwszeństwa świadczenia nie zostały ustalone ani wypłacone. Instytucja ta mogła natomiast wystąpić do instytucji właściwej w pierwszej kolejności o rozliczenie odpowiedniej kwoty. Art. 71–73 rozporządzenia nr 987/2009 przewidują procedury wyrównywania należności i rozliczeń pomiędzy instytucjami. W mojej sprawie państwo pierwszeństwa i należne świadczenia zostały już ustalone, a polskie świadczenia wypłacone. Nie ma więc podstaw do dalszego przerzucania na rodzinę skutków wcześniejszego braku współpracy lub błędnych ustaleń instytucji.

Kwota 1 936 euro, obliczona jako niemieckie wypłaty za możliwy wspólny okres, nie staje się automatycznie długiem rodziny ani nie legalizuje wcześniejszej egzekucji 11 472 euro lub 82 751,82 zł. Obliczenie nie jest uznaniem długu. Jeżeli organ twierdzi inaczej, musi wskazać podstawę prawną, dokument nakładający obowiązek, uwzględnić dodatek dyferencyjny i wyjaśnić wpływ rozstrzygnięć z 23 i 26.01.2026 r. na całą egzekucję.

Żądam niezwłocznego wstrzymania dalszych potrąceń, umorzenia egzekucji, uchylenia zajęć, przedstawienia postanowienia kończącego postępowanie oraz zwrotu całych 47 607,47 zł na wskazany przeze mnie rachunek bankowy. Żądam również pisemnego sprostowania błędnych informacji oraz oficjalnych przeprosin za skutki wieloletniej egzekucji.

Żądam odpowiedzi na każde pytanie osobno — bez pomijania, zmiany tematu i tworzenia kolejnej wersji wydarzeń. Nie stanowi odpowiedzi samo powtórzenie, że świadczenia były „nienależne”, wskazanie łącznej kwoty bez obliczenia, przesłanie informacji niezgodnej z dokumentami ani odesłanie mnie do innej instytucji. Oczekuję wskazania konkretnego dokumentu, przepisu, czynności i osoby odpowiedzialnej w odniesieniu do każdego pytania. Jeżeli adresat uznaje się za niewłaściwy w całości lub w części, ma niezwłocznie przekazać pismo organowi właściwemu, pisemnie mnie o tym poinformować oraz odpowiedzieć w zakresie własnych działań i zaniechań.

Jako strona postępowania i osoba bezpośrednio poszkodowana prowadzoną egzekucją mam prawo do pełnych, prawdziwych i konkretnych informacji, dostępu do dokumentów mojej sprawy, wyjaśnienia podstaw działań organów oraz odpowiedzi udzielonej bez zbędnej zwłoki — w terminie odpowiadającym pilnemu charakterowi sprawy i narastającej szkodzie. Prawo to wynika w szczególności z art. 9 KPA — obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony oraz udzielania jej wyjaśnień i wskazówek; art. 10 KPA — prawa do czynnego udziału w postępowaniu; art. 11 KPA — obowiązku wyjaśnienia przesłanek działania organu; art. 12 KPA — obowiązku działania wnikliwie i szybko; art. 35 KPA — obowiązku załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki; oraz art. 73 KPA — prawa wglądu w akta, sporządzania kopii i otrzymania uwierzytelnionych odpisów w razie ważnego interesu strony. Zgodnie z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przepisy KPA stosuje się odpowiednio również w postępowaniu egzekucyjnym, jeżeli ustawa egzekucyjna nie stanowi inaczej.

Art. 51 ust. 3 i 4 Konstytucji RP gwarantuje dostęp do dotyczących mnie urzędowych dokumentów i zbiorów danych oraz prawo żądania sprostowania lub usunięcia informacji nieprawdziwych, niepełnych albo zebranych niezgodnie z ustawą. Jeżeli termin nie może zostać dotrzymany, art. 36 KPA wymaga zawiadomienia strony o przyczynach opóźnienia, wskazania nowego terminu i pouczenia o prawie do wniesienia ponaglenia. Art. 37 KPA przyznaje stronie prawo do ponaglenia w razie bezczynności lub przewlekłości.

W zakresie, w jakim organy stosują prawo Unii dotyczące koordynacji świadczeń, powinny respektować także prawo do dobrej administracji i rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie, wynikające z art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, odczytywanych z uwzględnieniem art. 51 Karty, oraz obowiązek wzajemnego informowania i współpracy z art. 76 ust. 4 rozporządzenia nr 883/2004.

Żądam również jednoznacznego wyjaśnienia, jakiemu zgodnemu z prawem celowi ma służyć wieloletnie nieudzielanie mi — osobie bezpośrednio poszkodowanej skutkami opisanych działań — pełnych odpowiedzi i wyjaśnień. Zamiast merytorycznego odniesienia się do konkretnych pytań otrzymuję odpowiedzi ogólne, niepełne, sprzeczne z dokumentami albo zawierające błędne informacje, które następnie muszę ponownie prostować i ponownie kwestionować. Taki sposób prowadzenia korespondencji nie wyjaśnia sprawy ani nie usuwa jej skutków, lecz przedłuża postępowanie, zwiększa nierównowagę pomiędzy rodziną a aparatem urzędowym i pogłębia trwającą szkodę. Żądam wskazania, dlaczego przez lata nie udzielono mi jednej pełnej, prawdziwej i sprawdzalnej odpowiedzi, kto odpowiada za przygotowanie oraz zatwierdzanie dotychczasowych odpowiedzi i jakie konkretne działania zostaną teraz podjęte, aby zakończyć to postępowanie, usunąć jego skutki i zapobiec dalszemu naruszaniu moich praw. Wykorzystywanie silniejszej pozycji organu do odwlekania odpowiedzi lub przerzucania na poszkodowaną obowiązku ciągłego prostowania błędów jest sprzeczne z zasadą zaufania do władzy publicznej, rzetelnością administracji i prawem do dobrej administracji.

Z uwagi na trwającą egzekucję, kolejne zajęcia i narastającą szkodę oczekuję pełnej, konkretnej odpowiedzi na wszystkie pytania w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania. Jeżeli adresat twierdzi, że nie może udzielić pełnej odpowiedzi w tym terminie, oczekuję w ciągu tych samych 7 dni wskazania konkretnej przeszkody prawnej lub faktycznej, podjętych czynności, podstawy dalszego prowadzenia egzekucji oraz najbliższego możliwego terminu udzielenia ostatecznej odpowiedzi zgodnie z art. 36 KPA. Kolejna odpowiedź pozorna, pomijająca pytania albo odsyłająca mnie bez wyjaśnienia do innej instytucji nie będzie stanowiła merytorycznego wykonania tego wezwania.

Z poważaniem

[podpis]

Wezwanie składam bez ponownego dołączania załączników. Decyzje, formularze, zawiadomienia, sprzeciw, wezwania do wstrzymania i zakończenia egzekucji oraz pozostałe dokumenty znajdują się już w aktach organów. Nie wyrażam zgody na dalsze przedłużanie sprawy poprzez ponowne żądanie dokumentów, które zostały wcześniej przekazane i którymi organy już dysponują.